Αφανείς Ηρωίδες, Δίνοντας φωνή στις γυναίκες - (Νταϊάνα Πατρίσια Σολίς)

Αφανείς Ηρωίδες – Δίνοντας φωνή στις γυναίκες Τα ονόματά τους είναι Rajwa, Sofia, Thérèse, Bettina και Nuruj. Απλές ηρωίδες. Απλές ηρωίδες που συναντήθηκαν από τους Médecins du Monde – Γιατρούς του Κόσμου και τον καλλιτέχνη πορτρέτων Denis Rouvre. Εμπνευσμένοι από μία επιθυμία να φέρουν μαρτυρίες για την βία κατά των γυναικών, το φωτογραφικό έργο για τις Αφανείς Ηρωίδες δίνει φωνή σε γυναίκες από όλο τον κόσμο. Μερικές το σκάνε από την ζώνη των συγκρούσεων, άλλες κάνουν εκστρατείες κατά της εγκαθιδρυμένης κοινωνικής κατάστασης, κάποιες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίζουν, άλλες έχουν πάρει την απόφαση να αναλάβουν δράση.

Το όνομα μου είναι Νταϊάνα Πατρίσια Σολίς . Είμαι Κολομβιανή και κατάγομαι από μία μικρή πόλη που ονομάζεται Γκουακάρι. Έχω δύο γιούς. Ο μεγαλύτερος γιος μου είναι 31 και ο μικρότερος 29.

Υπήρξα θύμα σεξουαλικής βίας. Το 1995, δέχθηκα επίθεση από μία ομάδα αδρών της FARC (Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας) που ζουν στην κοιλάδα.

Είναι δύσκολο να μιλάς για αυτό εξαιτίας του πως νιώθεις μετά. Αισθάνεσαι βρώμικος. Ο Βιασμός σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Είναι απαίσιο. Ολόκληρος ο κόσμος σου καταρρέει. Με κράτησαν δύο μέρες στο βουνό και με βασάνισαν.

Δεν μπορούσα να πω τίποτα. Φοβόμουν τις συνέπειες για την οικογένειά μου. Το είπα μόνο στο αφεντικό μου. Εργαζόμουν για μία οικογένεια τότε. Είχα πάει να αγοράσω πρωινό όταν με άρπαξαν. Μία ομάδα αρκετών ανδρών. Δεν μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Ήταν φριχτό. Και ένιωσα ντροπή. Ποτέ δεν το είπα στην οικογένειά μου ούτε στους φίλους μου. Το είπα στο αφεντικό μου γιατί ήταν εκείνος που είδε την κατάσταση που βρισκόμουν όταν με άφησαν να φύγω. Ειλικρινά τρομακτικό.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να  κολλήσω μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια. Δεν ήταν ασθένεια ακριβώς αλλά μόλυνση. Υποβλήθηκα σε θεραπεία με ενέσεις και χάπια.

Με χτύπησαν, με κακοποίησαν και με έβρισαν… Έκαναν ότι ήθελαν με εμένα, ήταν πραγματικά τρομακτικό.

Οι Γιατροί του Κόσμου πραγματικά με βοήθησαν. Με έμαθαν να είμαι πιο δυνατή. Μπορώ πια να μιλάω για αυτό σε ένα πιο ήρεμο τόνο. Αρχικά, δεν μπορούσα να μιλήσω για αυτό. Θα ξεσπούσα σε κλάματα. Αισθανόμουν πραγματικά άβολα με όλο αυτό.

Παρακολούθησα εκπαιδευτικές συνεδρίες με την Σαντρίτα (ψυχολόγος) και την Μάρθα (ψυχολόγος) και με άλλα μέλη του προσωπικού. Αυτό με έμαθε να είμαι πιο δυνατή και να καταλάβω ότι όλο αυτό δεν ήταν δικό μου λάθος, ότι εγώ σε καμία περίπτωση δεν έφταιγα. Με βοήθησε πραγματικά αυτό. Με έκανε δυνατή και σε καμία περίπτωση δεν είμαι υπεύθυνη για το αυτό που συνέβη. Ποτέ δεν το ζήτησα αυτό.

Προσπάθησα, όσο περισσότερο μπορούσα, να συνεχίσω την ζωή μου, αλλά έπειτα αναγκάστηκα να φύγω με τους γιους μου από εκεί που έμενα.

Όταν ο μεγαλύτερος γιός μου ήταν 20 ή 21 ήθελαν να τον εντάξουν στην FARC, αλλά εκείνος δεν ήθελε να πάει. Ούτε εγώ θα τον άφηνα να πάει βέβαια. Ένας κοντινός μου φίλος μου είπε ότι θα τον σκότωναν επειδή τους είχε απορρίψει. Μου είπε να τον πάρω από εκεί. Ο φίλος μου είπε, «Πάρε το αγόρι από εκεί, γιατί αλλιώς θα το σκοτώσουν.»

Εκείνο το βράδυ, όταν ο φίλος μου πήγε στη δουλειά, τον σκότωσαν. Κρέμασαν μία πινακίδα γύρω του, αποκαλώντας τον προδότη. Είχαν ανακαλύψει ότι μου είχε μιλήσει. Το επόμενο πρωί, όταν βγήκα έξω, δύο άντρες με κουκούλες, πάνω σε μία μοτοσικλέτα, με σταμάτησαν και με απείλησαν. Μου έδωσαν 24 ώρες για να φύγω με τους γιους μου. Και αν δεν το έκανα, θα υπήρχαν συνέπειες για την οικογένειά μου.

Πήγα στο δικηγορικό γραφείο για να καταγγείλω τι συνέβη. Πήγα εκεί και ο δημοτικός δικηγόρος ήταν γυναίκα. Μου έδωσε ένα γράμμα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω οπουδήποτε και αν πήγαινα για να το καταγγείλω. Αλλά έπρεπε να φύγουμε.

Μπήκαμε σε ένα ταξί, και ακολουθήσαμε την αστυνομία που μας συνόδεψε σε μια αγροτική περιοχή που ονομάζεται Σόνσο. Φτάσαμε στην Λα Τεμπαίδα στο Κουίνδιο, δεν γνωρίζαμε κανένα εκεί. Το μόνο που είχαμε ήταν χίλια πέσος.  Κρυώναμε, πεινούσαμε και ήμασταν απελπισμένοι.

Καθένας από εμάς είχε μία μικρή τσάντα στους ώμους του, με 3-4 αλλαξιές ρούχα. Φτάσαμε εκεί και είπα στο γιό μου να μου πάρει ένα καφέ και ένα ψωμί.

Μία γυναίκα μας πλησίασε διότι κατάλαβε ότι βρισκόμασταν σε έναν ξένο τόπο για μας μιας και το ίδιο είχε βιώσει και εκείνη. Μας βοήθησε να βρούμε το μέρος όπου θα μπορούσαμε να καταθέσουμε την αναφορά μας και μας φιλοξένησε μέχρι να βρούμε ένα μέρος να μείνουμε.

Βρήκα μία δουλειά σε ένα εστιατόριο, όπου δούλευα σε βάρδιες. Αλλά παλεύαμε για το οικονομικό κομμάτι, και το μέρος όπου μέναμε ήταν πολύ άβολο.

Γνώρισα έναν ντόπιο άντρα. Πίστεψα ότι θα μπορούσε να με βγάλει από αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ποτέ. Αποδείχθηκε απατεώνας και βίαιος . Έπρεπε να εργαστώ μόνη για να εξασφαλίσω τα πάντα. Ήταν απαίσιο. Πραγματικά Βίαιος. Δεν ήξερα τι συνέβαινε.

Πίστευα ότι μου άξιζαν όλα όσα συνέβησαν. Υπέφερα σιωπηλά. Δεν μιλούσα σε κανένα. Αισθανόμουν ντροπή μέχρις ότου αποφάσισα να συμμετάσχω σε μία εκπαιδευτική συνεδρία εδώ στην Γκουαβιάρε. Ένας ψυχολόγος που ήταν εισηγητής, με ρώτησε γιατί δεν είχα αναφέρει την επίθεση και μου είπε να την αναφέρω έτσι ώστε να μπορώ να λάβω ψυχολογική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Με τους Γιατρούς του Κόσμου έμαθα ότι δεν πρέπει να δέχομαι καμία κακοποίηση.

Θέλω να προχωρήσω παρακάτω, θέλω να μπορώ να βοηθάω και να εκπαιδεύω άλλες γυναίκες που υποφέρουν από τις ίδιες δυσκολίες, τα ίδια προβλήματα, και να προσπαθήσω να τις καθοδηγήσω. Να τους δείξω ότι εμείς οι γυναίκες δεν πρέπει να αφήνουμε κανένα να μας κακοποιεί, σωματικά ή λεκτικά. Κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Τίποτα δεν τους δίνει το δικαίωμα να μας κακοποιούν.  Θέλω να εστιάσω σε αυτές τις γυναίκες και να αναζητήσω εργαλεία που θα τις βοηθήσουν να προχωρήσουν παρακάτω.

Θα μου άρεσε επίσης πραγματικά να εργαστώ για τον εαυτό μου. Η δουλειά είναι αρκετά δύσκολη. Μπορείς να το καταλάβεις από το σπίτι μου.  Αλλά ακόμα, αυτό είναι το σπίτι μου και το αγαπάω. Είμαι χαρούμενη εδώ. Θα ήθελα να ξεκινήσω μία επιχείρηση, αλλά αργότερα γιατί για τώρα, θέλω να εστιάσω στις γυναίκες. Να καθοδηγήσω αυτές τις γυναίκες, να τις βοηθήσω να γνωρίζουν ότι δεν θα έπρεπε να δεχόμαστε κανένα είδος κακοποίησης.

 Αφανείς Ηρωίδες– Δίνοντας φωνή στις γυναίκες

Τα ονόματά τους είναι Rajwa, Sofia, Thérèse, Bettina και Nuruj. Απλοί ήρωες. Απλές ηρωίδες που συναντήθηκαν από τους Médecins du Monde – Γιατρούς του Κόσμου και τον καλλιτέχνη πορτρέτων Denis Rouvre.

Εμπνευσμένοι από μία επιθυμία να φέρουν μαρτυρίες για την βία κατά των γυναικών, το φωτογραφικό έργο για τις Αφανείς Ηρωίδες δίνει φωνή σε γυναίκες από όλο τον κόσμο. Μερικές το σκάνε από την ζώνη των συγκρούσεων, άλλες κάνουν εκστρατείες κατά της εγκαθιδρυμένης κοινωνικής κατάστασης, κάποιες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίζουν, άλλες έχουν πάρει την απόφαση να αναλάβουν δράση.

Αφανείς Ηρωίδες σημαίνει ακρόαση του μη ακουόμενου: συναισθηματική, σωματική, και θεσμική βία που διαπράττεται κατά εκατομμυρίων γυναικών. Την ίδια στιγμή αυτό αποτελεί ένα κάλεσμα από κινήσεις που επιδιώκουν την αλλαγή. Αποδεικνύει τη δέσμευση των απλών γυναικών από όλο τον κόσμο που παλεύουν να γίνουν σεβαστά τα θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών.

Αυτή η συλλογή από φωτογραφίες και μαρτυρίες φωτίζει τις δράσεις αντίστασης, δράσεις τόσο ορατές όσο και σιωπηλές, επιδιώκοντας αδιάκοπα τον ίδιο στόχο: να ευαισθητοποιήσει, να γυρίσει τον τροχό στην ζωή των γυναικών και να αποκαταστήσει τα θεμελιώδη δικαιώματα που έχουν παραβιαστεί.

Όλα, 60 πορτραίτα και μαρτυρίες παρήχθησαν το 2018 και 2019 και θα οδηγήσουν σε μία έκθεση η οποία θα εμβαθύνει τον θεατή στην ζωή των γυναικών μέσα από τις ιστορίες τους, συνδυάζοντας φωτογραφίες με  γραπτές και προφορικές συνεισφορές. Το έργο θα παρουσιαστεί στην Γαλλία το φθινόπωρο του 2019 πριν πραγματοποιηθεί σε παγκόσμια περιοδεία το 2020.

  • Ο Denis Rouvre είναι φωτογράφος πορτρέτων. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 1992 με τη δημιουργία πορτρέτων διάσημων ανθρώπων.  Τα τελευταία χρόνια έχει στρέψει την προσοχή του σε «ανώνυμους συνηθισμένους ανθρώπους με ασυνήθιστη μοίρα», τους οποίους έχει επιλέξει να ονομάσει «Ηρωικές φιγούρες». Εξετάζει τη δύναμη αλλά και την ευθραυστότητα των ανθρώπων μέσα από την προσωπική του σειρά, που εκτίθεται στη Γαλλία αλλά και διεθνώς: FIAC, Art Paris, Pinacotèque de Paris, Πολιτισμικό Κέντρο Culturel Tjibaou στη Nouméa, LiFE στο Saint-Nazaire κ.α. Το 2014 παρουσίασε τη σειρά Des Français. Identités, territoires de l’intime στο φεστιβάλ φωτογραφίας Rencontres d'Arles ενώ το 2015 παρουσίασε το έργο Low Tide στο Γερμανικό Μουσείο Kunst der Westküste. Την ίδια χρονιά, η Barbado Gallery στη Λισαβόνα φιλοξένησε τη δουλειά του στην έκθεση "Portrait of the World", μαζί με τη δουλειά των Nadav Kander, Arno Rafael Minkkinen και Martin Parr. Η Hélène Bailly Gallery παρουσιάζει αυτήν την περίοδο την πιο πρόσφατη σειρά φωτογραφιών του με τίτλο Black Eyes στα πλαίσια του Μήνα Φωτογραφίας στο Παρίσι. (Mois de la Photo du Grand Paris). Τα πορτραίτα του Rouvre συχνά εμφανίζονται στα πιο γνωστά, παγκοσμίως, μέσα ενημέρωσης. Το New York Times Magazine έκανε αφιέρωμα στη σειρά του, Low Tide, ενώ ο ίδιος επιμελήθηκε τις φωτογραφίες του ημερολογίου της Lavazza για το 2017. Το έργο του είναι πολυβραβευμένο. Ενδεικτικά έχει λάβει τρία παγκόσμια βραβεία Photo Press (για τη σειρά Sumo το 2013, για μία από τις φωτογραφίες του από τη σειρά Low Tide το 2012 και για τη σειρά Lamb το 2010), το Hasselblad Masters Portrait το 2012 και το Παγκόσμιο Βραβείο Φωτογραφίας της SONY, το 2011, για τη σειρά του After Meeting. Παράλληλα έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία όπως το Sortie de match (Εκδόσεις Editions de la Martinière), το Lamb and: Low Tide – Le Japon du chaos (εκδόσεις Somogy Editions d'Art) ενώ η πιο πρόσφατη σειρά του Des Français. Identités, territoires de l’intime δημοσιεύθηκε το 2014 (εκδόσεις Somogy Editions d'Art). Χαρακτηριστικό είναι ότι τα έργα του Rouvre παρουσιάζονται τόσο σε δημόσιες όσο και σε ιδιωτικές συλλογές: Pinacothèque de Paris,Société Générale,Center Culturel Tjibaou κ.ά. Την ίδια στιγμή  φωτογραφίες του Dennis Rouvre εκτίθενται στην αίθουσα Hélène Bailly στο Παρίσι, στο Gallery Project 2.0 στη Χάγη, στη Gallery Axel Pairon στην Αμβέρσα, στη Gallery 32 στο Τελ-Αβίβ και στη Gallery Barbado στη Λισαβόνα.

 

 

O Συγγραφέας

Γιατροί του Κόσμου

Ιατρός - Ψυχίατρος Παιδιών - Εφήβων των Γιατρών του Κόσμου

Denis Rouvre

Ο Denis Rouvre είναι φωτογράφος πορτρέτων και έχει ξεκινήσει από το 1992 με πορτραίτα διάσημων ανθρώπων. Τα τελευταία χρόνια έχει στρέψει την προσοχή του σε ανώνυμους συνηθισμένους ανθρώπους με ασυνήθιστη μοίρα, τους οποίους έχει επιλέξει να ονομάσει «Ηρωικές φιγούρες».

Back to Top

Λάβετε τα τελευταία άρθρα στο email σας

Awesome sauce!

Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Άλλα άρθρα της ίδιας κατηγορίας