Ένα κείμενο για τη ¨ΡΑΜΟΝΑ¨ (κατά το.. ¨Ένας Ιππότης για τη Βασούλα¨)

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν κάποιες γυναίκες που οι ζωές τους ήταν λίγο διαφορετικές από εκείνες των υπόλοιπων γυναικών που γνωρίζουμε.

-«..θα σας φέρω παγωτίνια για να σας κεράσω»

-«δεν είναι ανάγκη κυρία Μερόπη» και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου, σχεδόν προσβεβλημένη συνέχισε

-«..μα θέλω, τόσα πράγματα κάνετε εσείς για εμάς, δεν μπορείτε να μου πείτε όχι». Της χαμογέλασα και της απάντησα,

-«εντάξει, να φέρετε λοιπόν,να το γιορτάσουμε το γεγονός».

Η κυρία Μερόπη κλείνει σχεδόν έξι μήνες στον ξενώνα. Σήμερα εγκρίθηκε το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης. Ανάσα ζωής για εκείνη. Ξανά όνειρα, ξανά ελπίδα, αίσθηση, έστω και μικρή, ελέγχου της ζωής της ξανά.

-«Και τί θα αγοράσετε με τα πρώτα σας χρήματα, έχετε σκεφτεί;», τη ρώτησα.

-«Ναι», μου απάντησε και το βλέμμα της φώτισε από τη λαχτάρα, «παααστιιιτσιοοο, που έχω πολύκαιρό να φάω».

Η κουβέντα μας διακόπηκε από τον ήχο του κουδουνιού της εισόδου. Ήταν η κα Ελπινίκη που περίμενε να της ανοίξω.Αντανακλαστικό το χαμόγελο μου στη θέα της εικόνας της. Δεν κατάφερα να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Φορούσε ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από εκείνο που φορούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη σκηνή όπου ανταμώνουν οι δυο φαμίλιες στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη στους Φουρτουνάκηδες και Βροντάκηδες.

-«Που ήσασταν κυρία Ελπινίκη;», τη ρώτησα «και τι είναι αυτό που φοράτε στο κεφάλι σας;».

-«Που να είμαι παιδί μου, έξω για τις δουλειές μου. Είχε πολύ ζέστη σήμερα..».

-«Και αυτό;», την ξαναρωτάω δείχνοντας το καπέλο στο κεφάλι της.

-«Αααα, αυτό; Άλλαξα το προηγούμενο που είχα γιατί μού ήταν μικρό.»

Γυρίζοντας την πλάτη για να ανέβει στο δωμάτιό της μας έδωσε ακόμη μια νότα απρόσμενης έκπληξης. Το πίσω μέρος του καπέλου κοσμούσε ένας τεράστιος χρωματιστός φιόγκος που δεν ήταν εξαρχής ορατός.

Η κυρία Ελπινίκη! Εκκεντρική και έντονη προσωπικότητα. «Χαριτωμένα» ισχυρογνώμων άνθρωπος, σχεδόν κινηματογραφικός χαρακτήρας σουρεάλ ταινίας. Ουκολίγες οι φορές που μας έχει κάνει να ανησυχήσουμε, αλλά και να γελάσουμε ταυτόχρονα με το οξύμωρο της συμπεριφοράς της. Όπως τότε, που νοσηλευόταν με σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα. Σε τηλεφωνική επικοινωνία με το νοσοκομείο προς ενημέρωσή μας για την κατάστασή της η νοσηλεύτρια αγανακτισμένη μας είπε ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί της..

«Δε συνετίζεται με καμία οδηγία. Μου ζήτησε να της δώσω τσιγάρο, καταλαβαίνετε; Ακόμη και τώρα που μιλάμε βρίσκεται στον χώρο των επειγόντων και καπνίζει.». Τη συμπονέσαμε η αλήθεια είναι, τη νοσηλεύτρια, όχι την κα Ελπινίκη. Η κα Ελπινίκη δε χρήζει τέτοιων συναισθημάτων.

Όταν επέστρεψε έγινε συνάντηση μαζί της προκειμένου να αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασής της. Επισημάνθηκε η σημαντικότητα της αγωγής, της τήρησης των ιατρικών απαγορεύσεων, ένα προς ένα τα δυνατά σημεία «διαπραγμάτευσης» μας τονίστηκαν με περίσσιο ενδιαφέρον από εμάς και άλλη τόση κατανόηση από εκείνη. Την επόμενη κιόλας μέρα, σε επίσκεψη που έγινε στο δωμάτιό της, η κα Ελπινίκη έστριβε τσιγάρα μετά μανίας. «Τι κάνετε εδώ κα Ελπινίκη, τί είναι όλα αυτά;» ρώτησα αγανακτισμένη και απογοητευμένη. «Αγόρασα καπνό για να φτιάξω τσιγάρα. Για να έχω παιδί μου, μην τυχόν και μπω απρόοπτα ξανά στο νοσοκομείο..ξέρεις τι πέρασα την τελευταία φορά μέχρι να βρω ένα τσιγάρο εκεί μέσα; Δράμα..»

Φευγαλέες απαξιωτικές ματιές ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι δύο κυρίες κάθε φορά που ανταμώνουν, ίσα ίσα για να δει η μία τί φοράει η άλλη. Ε, γιατί να είναι διαφορετικά σήμερα; Δε θέλουν και πολλά πολλά μεταξύ τους, άλλωστε είναι σοβαρά αυτά που τις χωρίζουν. Ένα από αυτά, το κοντρόλ της τηλεόρασης! Μεγίστης σημασίας λόγος ουσιαστικής ρήξης. Λίγο πριν τα εβδομήντα η κα Μερόπη, κάτι τι πιο κάτω η κα Ελπινίκη. Αναρίθμητες οι συνεδρίες για την αρμονική συνύπαρξή τους. Ματαίως. Μόνο κάποιες φορές στο γραφείο συναντήσεων η μία ρωτάει για την άλλη «αποχρωματίζοντας» το πρόσωπό τους ώστε να μην υπάρξει ίχνος ενδιαφέροντος, και με επιδεικτική αδιαφορία ακούμε «..σε ποιον γιατρό πήγε σήμερα;», «..σε ποια αίθουσα του Δήμου θα περάσει το απόγευμά της;», χωρίς καν να αναφέρονται ονόματα (ατράνταχτη απόδειξη αδιαφορίας βλέπεις)

Πόσες ιστορίες φιλοξενεί η «Ραμόνα»; Κάθε μια τους ξεχωριστή. Και θα αναρωτηθεί κανείς «μα κάθε άνθρωπος δεν έχει μια ξεχωριστή ιστορία;». Δεν ξέρω, έχει; Ή μήπως είναι ξεχωριστές στο πλαίσιο μιας κανονικότητας; Εδώ οι ιστορίες συνήθως είναι συγκλονιστικές, πέρα από τα τις νόρμες και τη συνηθισμένη καθημερινότητα μιας μέσης γυναίκας, ενός μέσου ανθρώπου. Όλοι παλεύουμε καθημερινά, όλοι μας δίνουμε μάχες, αλλά με τι;

Πόσοι από εμάς παλέψαμε με την αστεγία; Πόσοι από εμάς παλέψαμε με την ανελέητη βία; Πόσοι από εμάς παλέψαμε με το τείχος μιας φυλακής; Πόσοι από εμάς παλέψαμε με τα ανεξίτηλα σημάδια που αφήνει μια σεξουαλική κακοποίηση από μέλος της οικογένειας μας; Πόσοι από εμάς παλέψαμε να ξεφύγουμε από την εξαναγκαστική πορνεία; Πόσοι από εμάς παλέψαμε για να αποφύγουμε έναν γάμο στα 13 μας με έναν μεσήλικα; Πόσοι από εμάς παλέψαμε μετην επιθυμία ενός κομματιού παστίτσιου για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να γίνει απωθημένο;

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ιστορίες τους κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου. Άλλοτε συνειδητά, άλλοτε πάλι όχι. Διασχίζοντας τους διαδρόμους του σούπερ μάρκετ, σταματημένη σε ένα κόκκινο φανάρι, κάνοντας διάδρομο, σε ό,τι εν πάση περιπτώσει γίνεται μηχανικά και το μυαλό αποδεσμεύεται είναι φορές που επιστρέφει σε αυτές τις ιστορίες, επιλέγοντας, σωτήρια πάντα, να μένει στην παρατήρηση της ομορφιάς της ψυχής τους και όχι στην τραγικότητα των ζωών τους. Αλήθεια, συχνά έχω αναρωτηθεί, αν έπρεπε να διηγηθώ την εμπειρία μου αυτή σε ένα παιδί πώς θα το έκανα; Θα μπορούσα άραγε να αρχίσω την αφήγηση μου με εκείνη τη γνώριμη και άρρηκτα συνδεδεμένη με πληθώρα γλυκών συναισθημάτων και αναμνήσεων φράση «Μια φορά και έναν καιρό..»; Νομίζω πως ναι!

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν κάποιες γυναίκες που οι ζωές τους ήταν λίγο διαφορετικές από εκείνες των υπόλοιπων γυναικών που γνωρίζουμε. Είχαν μακρά και δύσκολη περιπλάνηση και πολλές φορές η ζωή τους κινδύνεψε. Για το λόγο αυτό ήταν πολύ κουρασμένες και ταλαιπωρημένες με τα σημάδια εξάντλησης τους εμφανή. Μα τι περίεργο, η ψυχή τους είχε ακόμη ελπίδα και επιθυμίες. Λες και επιθυμία και καρδιά είναι ένα πράγμα και όσο η τελευταία χτυπάει τόσο εκείνη εξακολουθεί. Και αυτή είναι η μαγιά για αναγέννηση, για δημιουργία μιας νέας αρχής, ενός καινούριου ξεκινήματος μιας παλιάς ζωής που μπορεί να έχει βαθιές πληγές και ζοφερά φαντάσματα, άλλα φέρει μαζί της πλέον γνώση και εμπειρία, δύο πολύτιμα «εργαλεία» για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Και στο δρόμο τους συναντάνε κατά καιρούς μικρές, αλλά ζωτικές οάσεις. Στον κόσμο των μεγάλων οι οάσεις αυτές ονομάζονται «Δομές Φιλοξενίας». Εκεί, έχουν την ευκαιρία να ξεκουράσουν το σώμα τους και να φροντίσουν τον εαυτό τους. Να ανακτήσουν δυνάμεις και να εφοδιαστούν με αγαθά, υλικά και πνευματικά, απαραίτητα για τη συνέχεια της διαδρομής τους. Έχουν την ευκαιρία να εισπράξουν ενδιαφέρον, φροντίδα και πάνω απ’ όλα σεβασμό για τη διαδρομή που μέχρι τώρα κατάφεραν να διανύσουν.

Και το αίσιο τέλος; Όταν μια ιστορία ξεκινάει με τη φράση «Μια φορά και έναν καιρό» το οφείλει στην ύπαρξή της να έχει και ένα αίσιο τέλος. Και τότε χαμογελάω. Εδώ δεν υπάρχει πρίγκιπας να εμφανιστεί ως από μηχανής θεός. Εδώ, το αίσιο τέλος ποικίλει,μεταξύ συγκεκριμένων αλλά σημαντικών (περισσότερο από την ύπαρξη ενός πρίγκιπα) πραγμάτων. Είναι η ανακούφιση της φιλοξενίας, είναι η δρομολόγηση και η διεκπεραίωση ενός επιδόματος, είναι η ενδυνάμωση και η πλαισίωση ενός ανθρώπου,είναι η διασύνδεση και η οργάνωση μιας ζωής..

O Συγγραφέας

Αργυρώ Παρδάλη

Κοινωνική Λειτουργός Από τη Δομή Φιλοξενίας Γυναικών «ΡΑΜΟΝΑ» των Γιατρών του Κόσμου

Back to Top

Λάβετε τα τελευταία άρθρα στο email σας

Awesome sauce!

Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Άλλα άρθρα της ίδιας κατηγορίας