Χτίζοντας γέφυρες ενάντια στον χρόνο

Μετά από την «μεγάλη πορεία» του 2015, όταν ~ 1 εκατομμύριο άνθρωποι μετακινήθηκαν από τις χώρες τους προς την κεντρική Ευρώπη μέσω Ελλάδας, μετά από την εκτεταμένη επιχείρηση υποστήριξης των καταυλισμών του 2016, όταν το δίκτυο των ΓτΚ υλοποίησε το μεγαλύτερό του πρόγραμμα εντός Ευρώπης - και το πιο συνεργατικό

Δεν καταλάβαμε πως πέρασαν δυο χρόνια σαν μια στιγμή

Αρκετά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τον«συμπυκνωμένο» χρόνο των επειγόντων συμβάντων και δράσεων. Για το πως ο χρόνος μοιάζει να συμπιέζεται γύρω από τα γεγονότα που έχουν χαρακτήρα επείγοντος, για το πως μια στιγμή φαίνεται σαν μια αιωνιότητα, αλλά και για το πως μια κρίση υπερισχύει του νοήματος του χρόνου έτσι ώστε αυτός να μην φαίνεται ποτέ αρκετός ή -το ακριβώς ανάποδο- το επείγον γεγονός να φαίνεται «άχρονο». Έτσι,κοινότυπες εκφράσεις όπως «μας φαίνεται σαν χθες» ή «δεν καταλάβαμε πως πέρασαν δυο χρόνια σαν μια στιγμή» υποστηρίζονται από το θεωρητικό υπόβαθρο της ανθρωπιστικής δράσης, το οποίο σχετικοποιεί και υποβιβάζει τον χρόνο μπροστά στο γεγονός.

Ήταν καλοκαίρι του 2017, όταν οι ΓτΚ ξεκίνησαν την στοχευμένη παροχή υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας για τις πιο ευάλωτες περιπτώσεις προσφύγων και μεταναστών που διαμένουν στη Ελλάδα με χρηματοδότηση προερχόμενη από την Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής πολιτικής (European Union Civil Protection and Humanitarian Aid Operations - ECHO).

Μετά από την «μεγάλη πορεία» του 2015, όταν ~ 1 εκατομμύριο άνθρωποι μετακινήθηκαν από τις χώρες τους προς την κεντρική Ευρώπη μέσω Ελλάδας, μετά από την εκτεταμένη επιχείρηση υποστήριξης των καταυλισμών του 2016, όταν το δίκτυο των ΓτΚ υλοποίησε το μεγαλύτερό του πρόγραμμα εντός Ευρώπης -και το πιο συνεργατικό- μετά από 2 χρόνια που πέρασαν σαν μια στιγμή,η οργάνωσή μας, με την προτροπή της ECHO, επαναξιολόγησε τις ανάγκες εστιάζοντας στις πιο «δύσκολες» και σύνθετες περιπτώσεις, αυτές που«έπεφταν στα κενά» του συστήματος ανθρωπιστικής βοήθειας, όπως αυτό λειτουργούσε εκείνη την εποχή.

Είναι σήμερα χειμώνας του 2018 και το πρόγραμμα «Γέφυρες» τελειώνει.

Είναι σήμερα χειμώνας του 2018 και το πρόγραμμα «Γέφυρες» τελειώνει. Διαχειριστήκαμε περισσότερο από 2,000 σύνθετα και ευάλωτα περιστατικά στο πολυϊατρείο της Σαπφούς 12, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για τους σκοπούς του προγράμματος. Περισσότερες από 150 τέτοιες περιπτώσεις συνεχίζουν ωστόσο να φτάνουν στο κατώφλι μας σε μηνιαία βάση. Δεν τελειώνει η ευαλωτότητα και η συνθετότητα. Δεν τελειώνει η ανάγκη, «άχρονη» κι αυτή, όπως και το επείγον.

Υλοποιήσαμε το πρόγραμμα με μια διαρκή αγωνία «να προλάβουμε».

Υλοποιήσαμε το πρόγραμμα με μια διαρκή αγωνία «να προλάβουμε». Να προλάβουμε να εξυπηρετήσουμε όσους περισσότερους, όσο καλύτερα,όσο πληρέστερα. Να προλάβουμε να βγάλουμε όσο περισσότερους Αριθμούς Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης, ώστε να διασφαλίσουμε την πρόσβαση των ασθενών μας στο δημόσιο σύστημα υγείας. Να προλάβουμε να κλείσουμε ραντεβού για εξετάσεις και περαιτέρω περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία. Να προλάβουμε να συνδράμουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ψυχικά ασθενείς χωρίς άλλη διέξοδο σε κατάλληλη θεραπεία,να προλάβουμε να μεταφράσουμε όσο περισσότερα αιτήματα, να προλάβουμε να δώσουμε περισσότερη ακόμη προσοχή, περισσότερο ακόμα χρόνο και ανάσα στις ιστορίες αυτών που μας αποδείκνυαν καθημερινά ότι δεν είναι απλώς αριθμοί αλλά άνθρωποι με υπόσταση και ονοματεπώνυμο. Και τελικά; τα καταφέραμε; Αποφεύγουμε να απαντήσουμε οριστικά, όλοι όμως συμφωνούμε: «Εάν είχαμε λίγο περισσότερο χρόνο…»

About the Author

Έλλη Ξένου

Συντονίστρια προγράμματος "Bridges to context-related health and mental health services for refugees and migrants stranded in Greece" - Γιατροί του Κόσμου Ελλάδας

Back to Top

Λάβετε τα τελευταία άρθρα στο email σας

Awesome sauce!

Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Άλλα άρθρα της ίδιας κατηγορίας