Τα πολυϊατρεία των Γιατρών του Κόσμου, μέσα από τα μάτια μιας εθελόντριας

Παιδιά στις αγκαλιές των γονιών τους, γυναίκες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, άστεγοι της Αθήνας, ζευγάρια, ξένοι αλλά και Έλληνες. Αυτό που ξεχωρίζει μέσα σε ένα τόσο ανομοιόμορφο σύνολο ανθρώπων είναι μια υποβόσκουσα ενότητα. Άγνωστοι μεταξύ τους συναθροίζονται και βρίσκουν κοινά όχι μόνο στο γεγονός ότι βρίσκονται στον ίδιο χώρο αλλά και στην κοινή καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό και εμπειρία.

Τα κεντρικα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου βρίσκονται ακριβώς στο κέντρο της Αθήνας, την Ομόνοια, μια περιοχή συνώνυμη πλέον με την πολιτισμική ποικιλομορφία. Κάθε πρωί, έξω από το πολυιατρείο, αντικρύζει κανείς ένα πλήθος ανθρώπων που περιμένουν να εξυπηρέτηθουν. Μέσα στο χώρο παρά την πολυκοσμία και την ταλαιπωρία επικρατεί μια σχετική τάξη. Οι ωφελούμενοι του προγράμματος περιμένουν υπομονετικά με τα νούμερα και τα χαρτιά τους στο χέρι να μιλήσουν με έναν από τους διερμηνείς και να επισκεφθούν το γιατρό που αντιστοιχεί στο πρόβλημα τους. Ο διάδρομος είναι γεμάτος με ανθρώπους κάθε ηλικίας, χρώματος δέρματος, ιδιοσυγκρασίας και καταγωγής. 

 Άγνωστοι μεταξύ τους συναθροίζονται και βρίσκουν κοινά όχι μόνο στο γεγονός ότι βρίσκονται στον ίδιο χώρο αλλά και στην κοινή καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό και εμπειρία

Παιδιά στις αγκαλιές των γονιών τους, γυναίκες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, άστεγοι της Αθήνας, ζευγάρια, ξένοι αλλά και Έλληνες. Αυτό που ξεχωρίζει μέσα σε ένα τόσο ανομοιόμορφο σύνολο ανθρώπων είναι μια υποβόσκουσα ενότητα. Άγνωστοι μεταξύ τους συναθροίζονται και βρίσκουν κοινά όχι μόνο στο γεγονός ότι βρίσκονται στον ίδιο χώρο αλλά και στην κοινή καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό και εμπειρία. Μέχρι και αυτά τα εμπόδια δε παρακωλύουν τις συναναστροφές τους. Τα παιδιά πλησιάζουν άλλους επωφελούμενους αλλά και εργαζόμενους και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μέσω νοημάτων, νύξεων και εκφράσεων. Με τη σειρά τους οι γονείς χαμογελούν ευγενικά μεταξύ τους και οι εργαζόμενοι αποσπούνται στιγμιαία από το φόρτο εργασίας τους για να τους προσφέρουν ένα ποτήρι νερό, μια αγκαλιά ή έστω λίγες στιγμές προσοχής.

Μια γυναίκα μιλά με δάκρυα στα μάτια για τη ζωή της στο Ιράκ, τις αναρίθμητες δυσκολίες που συνάντησε και ακόμα συναντά αλλά η στάση της αλλάζει εντελώς και αρχίζει να χαμογελά με την αναφορά των ανιψιών της και της αδερφής της

Στο κτήριο της Σαπφούς, όπου η εξυπηρέτηση γίνεται μέσω ραντεβού, οι ρυθμοί είναι πιο ήπιοι. Γιατροί, νοσηλευτές, διερμηνείς, ειδικοί στον τομέα της ψυχικής υγείας και κοινωνικοί λειτουργοί δίνουν οδηγίες στους παρευρισκόμενους. Άνθρωποι μπαίνουν για να δουν κάποιο γιατρό, να δωρίσουν φάρμακα, να ρωτήσουν για το υπνωτήριο αστέγων, να ζητήσουν κατευθυντήριες οδηγίες για κάποιο νοσοκομείο ή κοινωνική υπηρεσία. Περιμένοντας να έρθει η σειρά τους για το ραντεβού πιάνουν κουβέντα με όποιον είναι διαθέσιμος. Δείχνουν φωτογραφίες από τα σπίτια που άφησαν πίσω στη Συρία, μιλούν για τις οικογένειες τους, για μακρινούς συγγενείς με τους οποίους λησμονούν μια επανένωση, τι φαγητά τους αρέσουν και τις τελευταίες τάσεις της μόδας. Μια γυναίκα μιλά με δάκρυα στα μάτια για τη ζωή της στο Ιράκ, τις αναρίθμητες δυσκολίες που συνάντησε και ακόμα συναντά αλλά η στάση της αλλάζει εντελώς και αρχίζει να χαμογελά με την αναφορά των ανιψιών της και της αδερφής της. Αυτό που ξεχωρίζει όταν κάποιος παρατηρήσει τους ανθρώπους που έρχονται στους Γιατρούς του Κόσμου, συνολικά αλλά και μεμονωμένα, είναι η αντίφαση ανάμεσα στις δυσκολίες που βιώνουν και τον τρόπο με τον οποίο φαίνεται να τις αντιμετωπίζουν. 

Όταν φέρνει κανείς στο μυαλό του λέξεις όπως πρόσφυγας, άστεγος και άπορος συνειρμικά τις ταυτίζει με τη δυσκολία, τον πόλεμο, τη θλίψη και τη φωτογραφία του μικρού Aylan Kurdi. Κι ενώ όλα αυτά δεν απέχουν από την πραγματικότητα παρατηρώντας από κοντά τις ομάδες αυτές αποδεικνύεται πως είναι μια μόνο όψη τους. Ανέλπιστα ξεχωρίζουν διστακτικά χαμόγελα, ευγενικές παραχωρήσεις και φιλοφροσύνη.

Πέρα από τα στατιστικά στοιχεία η σημασία της πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που πολλοί θεωρούν δεδομένη αποκτά νέο νόημα μέσω της επαφής με τα μεμονωμένα άτομα που απαρτίζουν αυτά τα νούμερα. Η αξία του προσφέρειν σε αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους τίποτα δεν είναι σταθερό και που παλεύουν για την κάθε μέρα δε μπορεί να περιοριστεί σε μαθηματικά ευρήματα. Στη σημερινή εποχή, την κυνική, την υπολογιστική, παραγκωνίζονται οι μορφές της ανταμοιβής που μπορεί να εκφράζονται με ένα χαμόγελο, ένα ευχαριστώ ή το αίσθημα τις προσφοράς. Αυτό που ξεχωρίζει μέσω της προσωπικής επαφής δεν είναι μόνο η ολότητα των συναισθημάτων αλλά και το ανθρώπινο, το καθημερινό πρόσωπο των κρίσεων.

About the Author

Αντωνία Λινάρδου

Back to Top

Λάβετε τα τελευταία άρθρα στο email σας

Awesome sauce!

Thank you! Your submission has been received!

Oops! Something went wrong while submitting the form :(

Άλλα άρθρα της ίδιας κατηγορίας